Author: Dieke Hengelaar

Road to the World Council: Update delegatie september

Op 17 november 2019 zal het 29ste  wereld congres van de YWCA plaatsvinden in Johannesburg (Zuid-Afrika). De YWCA Nederland zal tijdens dit congres vertegenwoordigd worden door Jeannette van Dongen (voorzitter bestuur), Dieke Hengelaar (delegatieleider World council 2019) en Khaoula el Ahmadi (bestuurslid). Afgelopen maanden zijn we met behulp van Messalina en Wieske Verwegen hard aan de slag geweest met het voorbereiden als delegatie op de World Council.

De website voor de 29ste World Council, www.worldywcacouncil.org, is online. Nog minder dan 50 dagen en we staan in Zuid Afrika. Om een gevoel te krijgen bij alles wat in de voorbereidingen wordt gedaan en alles wat we gaan doen tijdens de Council is deze website echt een aanrader.

Ik zal een aantal interessante feitjes voor jullie opnoemen:

  • Er worden tussen de 300 en 500 deelnemers aan het ccongres verwacht.
  • Het thema voor deze Council is “Young Women Transforming Power Structures for Gender Equality.” De Nederlandse delegatie hoopt aan dit thema een bijdrage te leveren door ons te focussen op economische empowerment van vrouwen en op geode communicatie in leiderschapsfuncties.
  • Op 18 oktober is er een digitale bijeenkomst als voorbereiding op de Council om de focus van onze delegaties alvast te kunnen delen. Dieke zal hieraan deelnemen.

En er is nog veel meer op de website te vinden! Wat ik nog niet genoemd heb, zijn bijvoorbeeld de voorgestelde amendementen op de World YWCA Constitution. Nederland heeft twee voorstellen voorgesteld gericht op het verbreden van de constitutie om vrouwen van alle geloven te verwelkomen bij onze organisatie. De christelijke waarden en geloof waar onze organisatie op gestoeld en opgericht is zijn voor ons erg belangrijk, maar wij vinden dat daarbij van belang dat het duidelijk is dat de organisatie zich richt op alle vrouwen in de wereld en daarbij geen differentiatie gebaseerd op geloof maakt. We hopen erg dat dit door de andere YWCA’s ook ondersteunt wordt.

Daarnaast zijn we afgelopen maand als delegatie ook bezig geweest met voorbereidingen. We zijn in september gevraagd door de World YWCA om feedback te geven op het Ways of Working and Procedures document voor de Council. Dit komt omdat we na het congres van 2015 een aantal voorstellen hebben gedaan om de vergaderingen meer gestructureerd te laten verlopen. Dit had de World YWCA verwerkt in dit document. Onze groep heeft het document gelezen en voorzien van feedback. We waren algeheel tevreden dat er een meer professionele aanpak wordt voorgesteld voor het aankomende congres. Dieke heeft al onze feedback verzameld en met Caterina van de World YWCA en Andrea van de World Board een skype-bijeenkomst gehad om dit te bespreken. Zij waren erg blij met onze feedback en vroegen of we vaker bereid waren om feedback te geven. Daar hebben we natuurlijk ja op geantwoord.

Zoals je kunt lezen zitten we niet stil. We vinden het erg leuk om dit voor te bereiden, maar het kost ook zeker de nodige energie en aandacht allemaal voor het hogere doel om echt iets bij te dragen tijdens de Council. We willen jullie ook vragen om een bijdrage te geven om ons te ondersteunen. Het ophalen van sponsorgeld is niet makkelijk geweest dit jaar. Om jullie hiervoor gelegenheid te geven hebben we onze doelen en ambities verder toegelicht in een brief die al naar jullie verstuurd is of spoedig zal volgen.

We vinden het leuk om jullie reacties te horen/lezen, dus schroom niet om ons te mailen via de delegatieleider Dieke. Je kunt haar bereiken via dieke_hengelaar@hotmail.com.

Volgende maand volgt er weer een nieuwe update.

Met een hartelijke groet, namens de delegatie YWCA Nederland,

Dieke Hengelaar

YWCA viert FEEST!

Op 7 november 2020 bestaat de YWCA Nederland 100 jaar, en dat moet natuurlijk groot gevierd worden. Voor dit 100-jarig bestaan hebben we binnen de YWCA Nederland een aparte feestcommissie opgericht die zich bezig zal houden met festiviteiten rondom dit jubileum. De feestcommissie bestaat uit 8 enthousiastelingen die leuke ideeën samen tot realiteit brengen. De aftrap van het jubileum zal tijdens de GoldenGirl plaatsvinden en zal ongeveer een jaar lang duren.

Lees meer over de activiteiten op onze website via onderstaande link. Ben je geïnteresseerd om mee te helpen als vrijwilliger? Klik dan ook op de link voor meer informatie.

Op de planning staan de volgende activiteiten:

  • Een uitgebreide GoldenGirl uitreiking met hopelijk een speciale gast
  • Een YWCA magazine met terugblikken op gebeurtenissen die de afgelopen jaren hebben plaatsgevonden en andere leuke stukken!
  • Een filmfestival
  • Een tentoonstelling
  • Een Lagerhuisdebat

De details houden we voor nu nog even binnen de commissie maar zullen gauw bekend worden gemaakt zodra het hele programma af is.

Ons voornaamste doel is om samen met onze leden (en niet leden) terug te kijken naar de afgelopen 100 jaar en samen vooruit te kijken naar de toekomst. In 100 jaar is veel veranderd en bereikt en daar willen we graag bij stil staan. We hopen zoveel mogelijk oude en nieuw-leden te bereiken en bij elkaar te brengen en ze betrokken te laten voelen bij de YWCA. Maar het allerbelangrijkste is dat we feest vieren, want 100 jaar bestaan is een mijlpaal wat niet snel vergeten mag worden!

Voor de geïnteresseerde lezers of potentiele vrijwilligers, contact opnemen met de voorzitter van de commissie:

Khaoula el Ahmadi
Whatsapp 0634408437
Mail: khaoulaelahmadi@hotmail.com

Road to YWCA World Council: Update van de delegatie

Op 17 november 2019 zal het 29ste wereld congres van de YWCA plaatsvinden in Johannesburg (Zuid-Afrika). De YWCA Nederland zal tijdens dit congres vertegenwoordigd worden door Jeannette van Dongen (voorzitter bestuur), Dieke Hengelaar (voorzitter World council 2019 commissie) en Khaoula el Ahmadi (bestuurslid). Afgelopen maanden zijn we met behulp van Messalina en Wieske hard aan de slag geweest met het voorbereiden op de delegatie.

Afgelopen bijeenkomsten hebben we vooral rollen verdeeld en stukken die vanuit de World YWCA zijn gestuurd doorgenomen. Een van de onderwerpen waar we veel over hebben nagedacht is de workshops. Wil je hier meer over weten? Lees onze update op de website.

In zuid Afrika zullen we namens de YWCA Nederland twee workshops geven:

  • Skills-building workshop on boardroom dynamics and communication
  • Thematic workshop on the Economic Status of Women

De workshop over Skills-building on boardroom dynamics and communication zal een interactieve workshop worden die ziet op de dynamiek binnen een bestuur en hoe het beste gecommuniceerd kan worden met elkaar. Er zal als er vraag naar is ook aandacht worden besteed aan conflicten en hoe het bestuur zowel van binnen als van buitenaf word beinvloed. Centraal staat het vertrouwen in elkaar binnen een bestuur. De workshop is nog niet uitgewerkt maar daar zijn we mee bezig. Het doel is om beter te leren communiceren met elkaar binnen een bestuur en om efficiënter met elkaar te kunnen werken.

De tweede workshop Thematic workshop on the Economic Status of Women gaat over de posiitie van vrouwen in de wereld op economisch vlak. Het doel van deze workshop is om bewustwording te creëren en de economische status van vrouwen wereldwijd te verbeteren. Ook aan deze workshop wordt hard gewerkt.

Er staan voor de komende periode nog een aantal vergaderingen ingepland om de zaken af te ronden.

Geschreven door: Khaoula el Ahmadi

“Ik werk vier dagen”

Berendien, een oud-studiegenootje van mij, werd geïnterviewd in de Gelderlander. Als zij mensen vertelde drie dagen te werken, voegde ze er altijd aan toe dat zij dat al deed voor zij moeder was. Want stel je voor dat je voor de kids minder zou gaan werken… Ze sloeg voor mij de spijker op de kop. Ik betrapte mezelf erop dat ik mezelf altijd verantwoord als mensen vragen hoeveel ik werk. “Vier dagen, maare, tot voorkort 36 uur hoor en daarvoor zelfs full time” of “vier dagen, maar thuis doe ik ook nog wel het één en ander hoor.”

Bewuste keuze
Ik heb bewust de keuze gemaakt een paar uur minder te werken. Een keuze waar ik nog steeds achter sta. Die extra vrije dag was aanvankelijk bedoeld om aan m’n boek te werken. Ik maakte gretig gebruik van die schrijfuren, totdat mijn dochter Lahja mijn leven verrijkte. En nu ben ik dolgelukkig dat ik Lahja doordeweeks ook een dagje kan zien in plaats van alleen in het weekend.

Onzinnige onzekerheid
Ik heb geen spijt van die vrije dag en zou ik niet meer fulltime willen werken. Toch hoor ik mezelf continu zeggen ‘dat ik tot voor kort echt wel meer werkte dan nu’. Waar schaam ik me voor? Waarom zou ik meer waard zijn als ik fulltime werkte? Moet ik van mezelf voldoen aan de carrière-eisen van een jonge, sterke vrouw? Moet ik mijn vriend bijbenen (die overigens sinds kort ook vier dagen werkt), omdat ik anders minder waard zou zijn als minder werkende vrouw? Terwijl het moederschap, voor mezelf schrijven (en niet alleen voor werk) en buiten zijn ook belangrijk voor mij zijn…
Ik begrijp niet goed waar die onzekerheid vandaan komt. Zelfs in deze tekst heb ik de behoefte te vertellen dat ik naast mijn werk ook vrijwilligerswerk doe, boeken lees, Arabisch wil leren, mijn tuin onderhoud, lange wandelingen maak en dat ik het belangrijk vind mijn vrienden en familie regelmatig te zien en dat ik daar al nauwelijks tijd voor vrij kan maken. Hardnekkig dus… die onzinnige behoefte om mezelf te bewijzen.

Fulltimewerkende vrouwen
“Fulltime werkende vrouwen vragen hoe ik rondkom als m’n echtgenoot zou wegvallen”, vertelt Berendien in het artikel van de Gelderlander, “alsof ik het niet op orde heb en dat terwijl mijn dochter vindt dat ik met mijn driedaagse werkweek teveel werkt.” Ze zit gevangen tussen twee realiteiten. Ik vraag me dan af waar die fulltime werkende vrouwen zich eigenlijk mee bemoeien en ben tegelijkertijd kennelijk ‘bang’ voor dit soort reacties. Vrouwen die altijd werken, waarom kijk ik daar tegenop, terwijl ik geen tel zou willen ruilen.

Even relativeren
Overigens hoor ik ook geregeld het tegenovergestelde: “Kun je vier dagen werken in Den Haag wel combineren met een baby?” Dan reageer ik vrij nonchalant. Ik vind m’n werk fantastisch en m’n kind ook. Dat kun je prima combineren, als je maar op de tijd let en goeie planningen maakt met vriendlief. En ja, sommige dingen moet ik laten varen. Ik kan niet meer naar alle feestjes, lezingen en bijeenkomsten en ik kan geen thuisstudie doen op dit moment. Maar dat geeft niet, want ik heb mijn gezinnetje en leuk werk. Sterker nog, ik ervaar meer rust dan voorheen, omdat ik niet meer overenthousiast op alles ‘ja’ kan zeggen.

Samengevat
Kortom, meer zelfvertrouwen kan geen kwaad. Het is mijn leven en ik maak mijn eigen keuzes. Ik ben momenteel ook een gelukkig mens. En toch knaagt het… waar komt dat onzekere toch vandaan?!

Door Marlijn de Jager-Gerhardt

Marlijn is redacteur bij de YWCA. Marlijn deelt graag observaties rondom het ‘vrouw zijn’ en het ‘vrouwelijke’. 

Zero tolerantie voor Vrouwelijke Genitale Verminking

..omdat geen enkele vorm van geweld tegen vrouwen en meisjes acceptabel is. 

Om maar meteen met de feiten op tafel te komen: uit een schatting van UNICEF blijkt dat 98% van de meisjes en vrouwen in Somalië is besneden. Ja, je zult het wel niet geloven, 98%… Ik kon het in ieder geval niet geloven toen ik dit voor het eerst las. Ook werd ik geraakt door de documentaire ‘La Manzana de Eva’ die ik heb bekeken. Wat een krachtige vrouwen..! Ze hebben een verschrikkelijke traumatische ervaring doorstaan en spreken nu over hun ervaring om het taboe te doorbreken met als doel om verandering ten aanzien van Vrouwelijke Genitale Verminking (VGV) teweeg te brengen. Er is nog veel onbekendheid over VGV en de ernstige schadelijke gevolgen. Ik ben mij in dit onderwerp gaan verdiepen en deel graag met jullie wat ik te weten ben gekomen.

Wat is Vrouwelijke Genitale Verminking (VGV)?

VGV is het geheel of gedeeltelijk verwijderen van externe vrouwelijke genitaliën of het schade brengen aan vrouwelijke geslachtsorganen voor niet-medische redenen. Het wordt vooral uitgevoerd bij meisjes onder de 15 jaar. De praktijk brengt levensbedreigende gezondheidsrisico’s met zich mee. VGV is niet alleen een heel ernstige, maar vaak ook een onherstelbare vorm van verminking, vandaar ook de veelgebruikte term VGV. Professionals in de preventie en nazorg gebruiken vaker het begrip meisjesbesnijdenis in plaats van VGV, omdat voor sommigen de term VGV te confronterend is om over te praten.

Volgens UNICEF zijn er wereldwijd ruim 200 miljoen meisjes en vrouwen besneden. De meeste van hen bevinden zich in Afrika, het Midden-Oosten en Azië. Het Europees Parlement schat dat er in Europa circa 500.000 meisjes en vrouwen besneden zijn en dat er nog eens 180.000 personen het risico lopen om besneden te worden. Door migratie is VGV een global issue geworden. Het komt dan ook steeds meer in Nederland voor. Uit een schatting van gezondheidskenniscentrum Pharos komt naar voren dat er in Nederland ruim 29.000 meisjes en vrouwen besneden zijn. Bovendien lopen ieder jaar weer 40 tot 50 meisjes het risico om besneden te worden.

Waar kom het vandaan?

VGV is een oud gebruik, waarvan de herkomst niet duidelijk is. Het is in ieder geval geen religieuze aangelegenheid. Het besnijden van meisjes wordt in de Koran en in de Bijbel niet genoemd. Veel meisjes en vrouwen hebben echter het gevoel dat ze geen keus hebben. De belangrijkste reden voor ouders om VGV te laten uitvoeren is om hun dochter huwbaar te maken. VGV is volgens hen iets wat een meisje moet ondergaan om een volwassen vrouw te worden. Het ritueel wordt door hen dan ook gezien als een vreugdevolle gebeurtenis. Een andere oorzaak voor het laten uitvoeren van VGV is de druk van de heersende sociale norm: omdat alle anderen hun dochters laten besnijden, is men gedwongen om mee te doen. Als je het niet doet, word je door de community gezien als een ‘outcast‘. Naast de twee genoemde factoren zijn er nog andere factoren die meewegen in het besluit om VGV uit te voeren. Zo zou het besnijden de maagdelijkheid van het meisje beschermen. Daarnaast is het volgens ouders een manier om hun dochters een respectabel leven te laten leiden. Bovendien worden niet-besneden meisjes beschouwd als onrein. Ook zijn er een aantal vrouwen die geloven dat zij hun man meer genot geven door een kleine opening.

Hoe wordt het uitgevoerd?

De World Health Organisation (WHO) onderscheidt 4 vormen van VGV die variëren in welke delen van de geslachtsorganen worden verminkt. Dit zijn:

  • Clitoridectomie
  • Het gedeeltelijk of geheel verwijderen van de clitoris en/of de voorhuid. Het wegsnijden van een klein gedeelte of de gehele voorhuid van de clitoris wordt ook wel Sunna genoemd.
  • Excisie
  • Het geheel of gedeeltelijk verwijderen van de clitoris en de kleine schaamlippen. Soms worden daarnaast ook de grote schaamlippen verwijderd.
  • Infibulatie
  • Het dichtnaaien van de kleine en/of de grote schaamlippen. Soms wordt ook de clitoris verwijderd. Bij deze vorm van VGV blijft er nog maar een kleine opening over om te plassen en menstrueren. De opening wordt tijdens de huwelijksnacht iets vergroot, waardoor geslachtsgemeenschap kan plaatsvinden. Tijdens de bevalling wordt de opening nog iets groter gemaakt. Na de bevalling wordt de vrouw echter weer dichtgemaakt. Dit wordt ook wel defibulatie genoemd.
  • Niet geclassificeerd
  • VGV wordt doorgaans uitgevoerd door traditionele beoefenaars die een willekeurig niet-gesteriliseerd scherp object gebruiken, zoals een mes, een scheermesje of een gebroken glas. VGV wordt bij meisjes en vrouwen van verschillende leeftijden uitgevoerd, variërend van vlak na de geboorte tot soms tijdens de eerste zwangerschap. In de meeste gevallen wordt het uitgevoerd nog voordat een meisje 15 wordt en in sommige landen wordt VGV op steeds jongere leeftijd uitgevoerd. Het type besnijdenis, de leeftijd waarop het wordt uitgevoerd en de manier waarop het wordt gedaan varieert door verschillende factoren. Dit zijn bijvoorbeeld de etnische groep waartoe het meisje behoort, het land waarin ze wonen, of ze in een stedelijk of ruraal gebied wonen en de sociaal-economische achtergrond.
  • Alle andere vormen van vrouwelijke genitale verminking zonder een medische reden. Bijvoorbeeld prikken, kerven, schrapen, piercen en wegbranden.

De gevolgen

VGV heeft ernstige gevolgen voor meisjes en vrouwen. Enerzijds zijn er de fysieke gevolgen en anderzijds zijn er de psychische gevolgen, zoals blijkt uit het onderzoek naar psychische, sociale en relationele gevolgen van VGV van Vloeberghs et al. (2010). Psychische klachten hebben te maken met gevoelens van schaamte, boosheid en uitsluiting. Bovendien blijkt zwijgen meer vertrouwd en sociaal wenselijk, terwijl praten onzekerheid en/of spanning oproept. In de relationele sfeer zijn er klachten met betrekking tot seksualiteit (pijn bij het vrijen) en in relatie met mannen. Ernstige depressieve klachten en angstige gevoelens lijken vooral voor te komen bij meisjes en vrouwen die leiden onder de combinatie van het besneden zijn en daar nog een levendige herinnering aan hebben, op oudere leeftijd gemigreerd zijn, gebrekkig de taal spreken en die gebrekkige steun van hun partner krijgen. Bovendien blijven psychische klachten niet beperkt tot de vrouwen en meisjes die besneden zijn. Ook meisjes die niet besneden zijn lijden. Zij kunnen gemeden worden en zelfs uitgesloten worden van hun community.

Fysieke klachten doen zich voor tijdens de ingreep en daarna. Bij de derde vorm van VGV (infibulatie) komen de meeste klachten voor. De directe gevolgen van de ingreep zijn mogelijk extreme pijn (wanneer de ingreep zonder verdoving plaatsvindt), klachten bij urinelozing, overmatig bloedverlies, kans op infectie en kans op overlijden van het meisje. Mogelijke gevolgen na de ingreep zijn pijnlijke geslachtsgemeenschap, verlies seksuele functie en gevoel, menstruatieklachten, moeilijk en/of pijnlijke urinelozing, infecties waardoor mogelijk onvruchtbaarheid, chronische buikpijn, moeilijk inwendig onderzoek (uitstrijkje) en fistelvorming. Bovendien kunnen er complicaties optreden wanneer de zwangere vrouw met VGV gaat bevallen.

De fysieke en psychische gevolgen staan vaak niet los van elkaar. Chronische pijnklachten en nare herinneringen kunnen elkaar wederzijds beïnvloeden en kunnen elkaar in stand houden. Er wordt in dit geval gesproken van mutual maintenance. VGV kan bovendien zorgen voor gezondheidsproblemen, waardoor meisjes en vrouwen niet naar school of werk kunnen gaan. Zo worden meisjes en vrouwen in hun dagelijkse bezigheden beperkt en dit kan leiden tot gevoelens van isolatie en psychische gevolgen.

Waarom is VGV een schadelijke praktijk?

VGV is in alle opzichten een schadelijke praktijk en schendt de rechten van meisjes en vrouwen. Het is bovendien de schending van het recht op gezondheid, het recht op welzijn en het recht op zelfbeschikking. VGV is geworteld in genderongelijkheid en pogingen om de seksualiteit van de vrouw te controleren; het mag daarom in volgende generaties niet geaccepteerd worden. Meisjes moeten empowered worden. Zij moeten zelf kunnen bepalen wat er met hun lichaam gebeurt.

Hoe kan het worden aangepakt?

Deze vraag brengt ons eigenlijk meteen bij de vraag: ‘Waar lopen vrouwen die verandering omtrent VGV in hun community willen tegenaan?’ Zij noemen veelal dat ze te maken hebben met gebrek aan informatie en de onwetendheid van hun community.

Veel vrouwen ervaren klachten ten gevolge van besnijdenis, maar wijten deze klachten niet aan de besnijdenis maar aan de ongemakken van het vrouw zijn. Dit gaat vaak samen met de onbekendheid van het menselijk lichaam. In de communities waar VGV wordt uitgevoerd, is seksualiteit een taboeonderwerp. Daarom is er binnen de community weinig kennis over anatomie, fysiologie, seksualiteit en gezondheid. Voorlichting over het menselijk lichaam en seksualiteit behoeft daarom aandacht. Pas wanneer het inzicht ontstaat dat de klachten gerelateerd zijn aan besnijdenis, is een gesprek over niet-besnijden mogelijk.

Omdat er veel wordt gesproken over sociale druk vanuit de community, is het belangrijk om binnen de gehele community gedragsverandering omtrent VGV teweeg te brengen. Een belangrijke rol is hierin weggelegd voor sleutelpersonen. Dit zijn ervaringsdeskundigen die uit de doelgroep komen en bij voorkeur opgeleid zijn om VGV bespreekbaar te maken. Zij staan dichtbij hun community en zijn bekend met de culturele gebruiken.

Een Nederlandse organisatie die sleutelpersonen werft en inzet bij de bestrijding van VGV is FSAN – Federatie Somalische Associaties Nederland. FSAN is één van de partnerorganisaties in het EU gesubsidieerde project “Let’s Change”. In het kader van dit project worden Change Agents opgeleid: zij wonen in Nederland, maar komen van origine uit landen waar VGV voorkomt. De Change Agents geven trainingen aan hun community met als doel om gedragsverandering omtrent VGV te stimuleren.

Filmtips

Wil je meer weten over VGV? Hieronder geef ik 2 filmtips.

La Manzana de Eva

Documentaire waarin internationale beleidsmakers en meisjes in Gambia en Kenia vertellen over de verschrikkingen van VGV en het groeiende gevecht ertegen.

Desert Flower

Deze film vertelt het waargebeurde verhaal van een Somalisch meisje dat op 3-jarige leeftijd besneden was en op 13-jarige leeftijd werd uitgehuwelijkt, vervolgens Amerikaans supermodel werd en later de strijd tegen VGV aanging.

Geschreven door Cynthia Plender

De vrouwelijke burgemeesters van India

India is een bijzonder land voor mij. Ik heb het land van dichtbij mogen meemaken in 2015 tijdens mijn bezoek aan de YWCA India. Deze YWCA is supergroot. Ze doen werk door het hele land heen, op het platteland en in de stad. Ze werken o.a. met vrouwen met HIV/Aids, tienermoeders die geen familie meer hebben en laaggeschoolden. Dit zijn nog maar een paar voorbeelden. Ze bieden deze vrouwen hoop op een nieuw en beter leven. Ik heb veel ontzag voor het werk van de YWCA India.

Laatst nog zag ik op Facebook een artikel dat een ranking van vrouwvriendelijke landen had gemaakt. India was het minst fijne land voor vrouwen om te leven. Ze stonden helemaal onderaan. Er is nog heel veel te doen aan vrouwenrechten, maar India kent zeker ook een hele hoop bijzondere vrouwen die al aan een gelijkwaardige maatschappij meewerken. Zo heb ik bij de YWCA India in Delhi een vrouwenraad mogen meemaken die vrouwen uit de sloppenwijk helpt. Eens in de week kunnen vrouwen met elk probleem naar deze raad die bestaat uit invloedrijke vrouwen uit de sloppenwijken. De groep heet ‘the pressure group’. Door de invloed van de vrouwen wordt druk gezet op de lokale samenleving of de aangewezen dader om zijn gedrag te verbeteren en genoegdoening te bereiken. Lukt dat niet, dan nemen deze vrouwen juridische stappen. Ze worden dan geholpen door het hoogste gerechtshof in India. Een geweldig voorbeeld van vrouwen die voor elkaar opkomen!

Er zijn nog veel meer voorbeelden van vrouwen die zich inzetten voor de Indiase maatschappij en hun leiderschap tonen. Specifiek wil ik het over vrouwelijke burgemeesters in India hebben. Politieke functies zijn moeilijker te bereiken voor vrouwen. Dit laat zien dat er een gat is aan vertegenwoordiging van vrouwen in de politiek. De vrouwen die wel een politieke functie krijgen, moeten vrouwonvriendelijk gedrag en uitsluiting doorstaan. Desalniettemin, hebben de vrouwen de steden getransformeerd waar ze hun ambt hebben gedragen. In de meeste gevallen waren zij de eerste vrouwelijke burgemeester van de stad. De informatie over deze vrouwen heb ik van de website Feminism in India (FII). Hier volgen zeven voorbeelden van bijzonder leiderschap!

Tara Cherian, Madras

Tara was de eerste vrouwelijke burgemeester na de koloniale periode. Zij trok zich het lot aan van de mensen in de groeiende sloppenwijken van Madras en ze heeft in haar ambtstermijn toegang tot water, elektriciteit en het riool aangelegd. Ook zette zij zich in voor volksgezondheid, in het bijzonder voor mensen met een visuele beperking. Haar grootste prioriteit was de good governance van haar gemeente. Tijdens haar termijn heeft ze ook voor een gefinancierde lunchmaaltijd op publieke scholen gezorgd, die genuttigd werd door 25.000 scholieren.

Eunice Britto, Mangalore

Eunice begon haar carrière als docent o.a. op de school voor maatschappelijk werk. Ze is twee keer verkozen voor een ambtstermijn van vijf jaar in Mangalore. Ze heeft ervoor gezorgd dat er betere wegen werden aangelegd, dat er een gratis telefoonnummer kwam voor klachten van burgers en dat de toegang tot riolen in de stad werden verbeterd.

Aneesa Begum Mirza, Ahmedabad

Aneesa was de eerste moslimvrouw die werd verkozen als burgemeester. India heeft tegenwoordig een verplicht percentage vrouwen in politieke functies, maar zij werd verkozen ver voordat dit beleid werd ingevoerd. Haar stad, Ahmedabad, heeft veel spanningen tussen religieuze groepen. Tijdens haar termijn heeft ze geïnvesteerd in ontwikkeling van de stad en in het vredig samenleving van religieuze groepen. Daarnaast groeide Ahmedabad uit tot een megastad tijdens haar termijn.

Mercy Williams, Kochi

Mercy was een universitair docent in stadsontwikkeling en sociologie. Na haar pensioen ging ze de politiek in. Kochi had een enorm probleem met afval toen ze werd verkozen. Ze heeft veel geïnvesteerd in afvalmanagement. Het scheiden van afval werd verplicht. Daarnaast vond ze het aanleggen van goede infrastructuur belangrijk. Voordat haar termijn eindigde, werd Kochi uitgeroepen tot schoonste stad van India.

Ajitha Vijayan, Thrissur

Ajitha is de huidige burgemeester van Thrissur. Zelfs na haar verkiezing bleef ze melk bezorgen bij haar buren. Daarnaast is ze een docent en danser. Doordat ze zo verbonden is met het gewone leven in de stad heeft ze goede kennis van de dagelijkse moeilijkheden voor mensen. Ze heeft een systeem voor de watervoorziening laten aanleggen op plekken waar in de zomer droogte heerst en ze is bezig met grote infrastructuurprojecten.

Madhu Bai Kinnar, Riagarh

Madhu is de eerste transgender vrouw verkozen tot burgemeester in India. Daarnaast is ze een Dalit, de laagste kaste in India. Haar grootste belofte tijdens haar campagne was om de sanitaire voorzieningen in de stad te verbeteren. Hier is ze nu mee bezig. Er zijn stadswerkers die elke ochtend de sanitaire voorzieningen aan het maken zijn. Daarnaast wil ze de watervoorzieningen in de stad verbeteren.

Malini Gaur, Indore

Sinds dat Malini burgemeester is, is Indore van de 180ste plaats naar schoonste stad van India gestegen. De stad heeft het beste afvalverwerkingssysteem en riool. Afvalmanagement wordt volledig door de overheid gedaan. Malini’s recente plannen zijn om composthopen te maken, duurzame bussen in te stellen en het scheiden van afval verplicht te stellen. Burgers betalen hier een kleine bijdrage aan (rond de €0.60) en bedrijven betalen hier ook aan mee (rond de €1).