Category: Blog

Why I Watch Women’s Football and You Should Too (English blog)

The last two months, the Women’s European Cup (WEURO) took place in the Netherlands. I do not think a lot of people in my home country watched women’s football before except for a few fanatics, but because it was in the Netherlands it got some attention before it started. When our Dutch team continued winning, leading eventually to the glorious victory last week, the popularity grew fast. Last week, I was celebrating the victory of the Dutch team with thousands of people when they came for the homage to Utrecht, my hometown.


I decided weeks before the start of the WEURO to be a fanatic supporter. The reason was a feminist one. The concrete motivation came from a Dutch football journalist, named Johan Derksen. He was clear during a football talk show that is dominated by only men that women’s football had no potential and that it was horrible and embarrassing to watch. He did not think at that time that the talk show would give any attention to the WEURO, because it had no news value. That this later changed because of the success of our Dutch team is a side point. I could almost not believe that such direct attack on women and their sport performance was allowed on national television.

On the other side, I could believe it. Just a few months ago I participated in a Masters course about Human Rights out of a Gender Perspective in Sports. My choice fell on this course because I was interested in the gender perspective and not so much in sports. Because of this course, I realised how segregated sports are along gender lines. It is understandable in some cases looking at physical differences (but there are also many counter arguments to be named) and it is truly valuable to have important female role models in sports for our young girls. But I never realised how undervalued and sometimes just specifically ignored women’s sports are. Often, women champions are ignored while their performance is just as impressive.

A few clear examples that I can name you just happened in the last few months, showing we still have a long way to go to value the performance of women. In May, a Dutch cyclists Tom DuMoulin won the Giro d’Italia. He was praised (even by our national news channel) as the first person (notice this word person!) to win the competition. There was a big celebration in his home province. People were so proud of being Dutch, having a winner on our side. Just days after, the news came that everyone forgot that our Dutch national Marianne Vos won the Giro d’Italia three times and never got a big celebration. Another example is from July when tennis player Andy Murray was asked if his opponent was the first US player (again forgetting women as persons!) to reach a major semifinal since 2009. He luckily could easily correct the reporter with saying ‘male player’. Since 2009, tennis player Serena Williams alone has won twelve Grand Slam tournaments. In social media it was described as casual sexism to forget Serena.

Now back to women’s football. Every non-Dutch has to know that football is the most important sport for us. If the men play a championship, the whole country colours orange (our national colour). You do not have to watch the game to know if there is a goal, because the whole country will cheer when our team scores. Even if the Dutch team is not playing, still a lot of people will watch the championship. It is just a popular sport. I remember watching the last men’s European championship together with my own YWCA-board on a weekend to Brussels and the Netherlands was not even participating.

Unfortunately, when I asked people before our Dutch female team started with the European cup and even during the championship if they would watch the matches, most of them would answer they thought women were bad football players and it was boring to watch. You have to understand that I am not a football expert at all and normally I do not like to watch football. But these comments made me want to watch the games so badly. Why do people beforehand already assume women are bad football players? I am sure most of them never watched women’s football before. I was surprised by the amount of negative comments I heard. However, I can honestly say that during the championship I was enjoying the games that were thrilling and exiting to me. I do not want to argue in any way that you are sexist or something like this if you do not watch the football games. I am just suggesting that the women’s games are very enjoyable to watch.

We have to realise that it still is an (un)conscious stereotype that women’s sports are not as enjoyable as men’s sports. During the Masters course I mentioned before, I was confronted with the following comment of Nico Dijkshoorn on national television: ‘There is something strange going on. I suddenly have to like women’s football (…). Not even so very long ago, you just went to women’s football if you wanted to have a good laugh. (…) It is unnatural to watch a sport you love, being performed by handicapped people. Women’s limitations: they can’t head [the ball] (…), they are too humble and too sweet. It is like wheelchair basketball. Admirable but it has nothing to do with basketball.’ I think people in the Netherlands just found his speech amusing, but it gives us an example of a statement that is found acceptable on national television and with this, humiliating handicapped people and women. What better way of breaking the stereotype and cheering for our female role models than to watch the game and cheer for them! Giving women’s sports the same amount of attention might bring a change. And I can honestly say it is very amusing too! That is why I can recommend you to watch women’s football and value them as real sports professionals.

I want to end with referring to a card I got at the YWCA World Council in Bangkok from our British YWCA-sisters. This card had the text “Feminism is the radical notion that women are people too” on it. Since I got this card, it is standing on my kitchen table. I choose to be feminist to see women as people too and can link this to the examples mentioned above where journalists forgot that female sports professionals had the same performance and simply only referred to men as ‘persons.’ Let us change this, because women are people too!

Dieke Hengelaar

Dappere vrouwen in oorlogen: ken jij ze?

Net voor deze zomer begon, las ik het boek ‘De oorlog heeft geen vrouwengezicht’, van de Nobelprijswinnares voor de literatuur 2015 Svetlana Alexijevitsj.


Svetlana is een Wit-Russische auteur en onderzoeksjournalist. Het is een hartverscheurend boek, met verhalen die je nooit meer vergeet en getuigenissen die nog steeds worden weggemoffeld in de geschiedenisboeken. Het is een epos over de Tweede Wereldoorlog en geschreven door een vrouw uit Wit-Rusland. Een dappere vrouw die onder het bewind van Loekasjenko in 2000 moest vluchten naar West-Europa en sinds 2010 weer in Wit-Rusland woont. Wit-Rusland is een ingewikkeld land om te leven en er vrijuit je mening te verkondigen, zeker als die tegen de elite onder invloed van Poetin ingaat.

In haar boek raakt Svetlana een snaar, die ik niet verwacht had. Ze beschrijft het niet-heroïsche verhaal van de Tweede Wereldoorlog door de ogen van ‘Russische’ vrouwen (uit het voormalige Russische rijk). In WOII vochten er 820.000 vrouwen aan de Russische kant, in heel uiteenlopende functies. En nee, niet allemaal verpleegsters, maar scherpschutters, piloten en bevelhebbers.

Van Westerse kant kennen we de verhalen van vrouwen nauwelijks, het lijken incidenten. Zo zie je in de film The Imitation Game, Joan Clarke als uitzondering naast Alan Turing, de man die met zijn team de code van Enigma brak.  Dat vrouwen ook in de rekenkunde hun steentjes hebben bij gedragen, kun je zien in een heel andere film. Hidden numbers, een film over NASA, laat zien hoe zwarte vrouwen cruciaal waren in de ontwikkeling van rekenmodellen die noodzakelijk waren voor het bereiken van de maan etc..

In onze historische kennis van WOII spelen de Amerikanen, de Canadezen en de Britten een prominente rol als onze bevrijders. Recent werd een heldhaftige groep Poolse soldaten aan onze historische kennis toegevoegd: de Poolse soldaten bij de 1ste Onafhankelijke Poolse Parachutistenbrigade tijdens operatie Market Garden op 17 september 1944 bij Arnhem onder leiding van Generaal Stanislaw Sosabowksi. Dat de Russen tijdens de oorlog eerst onder de voet werden gelopen door de toenmalige Duitsers, enorm geleden hebben en ook onze bevrijders waren, daar zijn we ons nauwelijks van bewust.

Sommige mensen kennen wel de verhalen van de verkrachtingen door Russische soldaten in Berlijn aan het einde van de oorlog. Wat er in Rusland is gebeurd, hoe er geleden is en op welke wijze het leger van Hitler er huishield; dat verhaal kennen we niet of nauwelijks. We kennen al helemaal niet het verhaal van de bijdrage die vrouwen leverde in deze oorlog.


Het boek brengt dit aangrijpend in beeld en het deed me terugdenken aan een korte ontmoeting. Ik was 16 jaar en ging voor het eerst alleen reizen naar mijn penvrienden in Cork. Een oudere Engelse kordate dame nam me onder haar hoede. We zaten samen op de boot en in de trein en na de laatste boot droeg ze me weer aan anderen over die op mij moesten letten van haar. Gedurende de reis vertelde ze mij dat ze als jong meisje verbindingsofficier was geweest in de Tweede Wereldoorlog. Ze ging op stap, zonder map, alleen, met kompas en een opdracht en ze moest het maar uitzoeken. Dit verhaal kwam ineens naar boven, getriggerd door het boek, dus mijn nieuwsgierigheid groeit naar de verhalen in het Westen van dappere vrouwen.

Die zullen er vast ook zijn, toch? In de Nederlandse geschiedenis kennen we natuurlijk Kenau Simonsdochter Hasselaer (verfilmd en mooi gespeeld door Monic Hendrickx) en Hannie Schaft. Wie kent er meer? Ik daag jullie uit.

Waarom is het belangrijk dit te weten? Veel geschiedenis is mannengeschiedenis, terwijl er meer is, een vollediger en completer verhaal. Zo ontdek je bijvoorbeeld dat Hillary Clinton niet de eerste vrouwelijke presidentskandidate is geweest voor de VS, maar Victoria Woodhull stond ook paraat.

Het boek van Svetlana is voor mij een nuancering van het traditionele beeld dat oorlog voeren uitsluitend een mannenaangelegenheid was.

Jeannette van Dongen – voorzitter YWCA Nederland

Wil jij reageren op deze tekst? Stuur een e-mail naar info@ywca.nl!

Tweede avond Women’s Culture House wederom succes

Op vrijdag 15 juli was het dan zover: de tweede avond van het Women’s Culture House voor vrouwen die in het AZC in Utrecht wonen. We hebben een toffe avond georganiseerd om de zomervakantie in te luiden: er was muziek om op te dansen en we zorgden voor hapjes & drankjes. Het werd wederom een memorabele avond, hoewel het wat onwennig startte. We kregen van de vrouwen als reactie terug dat ze het enorm waardeerden en van de avond genoten hebben. In september zullen we in samenwerking met de organisatie Women Wage Peace wederom een activiteit organiseren voor de vrouwen uit het AZC. Ook gaan we starten met het ontwikkelen van een leiderschapstraining voor zowel de vrouwen uit het AZC als voor de commissie zelf. Stay tuned!

 

Sanne Meijer namens de Internationale Commissie

Filmtip: Bar Bahar

Als fervent bezoekster van films, beveel ik jullie de film Bar Bahar aan (vertaling is In Between).

Drie vrouwen wonen samen in een appartement in Tel Aviv. Na The Bubble, een film uit 2006 over de tragische liefde tussen een Palestijnse en Joodse jongen, is er wederom een prachtig filmisch epos, waarin Tel Aviv als stad een belangrijke rol speelt. Het is blijkbaar de stad waar ruimte is voor verschillen en tolerantie in een verder gepolariseerd land.

The Bubble was geregisseerd door Eytan Fox. Youssef Sweid en Ohad Knoller spelen de hoofdrol in deze film en de vrouwen spelen de bijrollen. In Bar Bahar, geregisseerd door Maysaloun Hamoud, spelen drie vrouwen, Mouna Hawa, Shaden Kanboura en Sana Jammelieh de hoofdrollen.

In het verhaal leeft één van de vrouwen een losbandige leven op zoek naar een gelijkwaardige liefde, een lesbische vrouw is op zoek naar haar eigen plek, en een Moslima twijfelt over haar verloving en aanstaand huwelijk.

De liefde en invloed van ouders, de liefde, invloed en loyaliteit van vriendschap en het vinden van je eigen plek in jouw omgeving en de maatschappij waar jij in leeft;daar geeft deze film een prachtig beeld van. De muziek in de film van MG Saad maakt de film tot een bijzonder feestje, maar het is vooral een ode aan vrouwenvriendschap! 

Door Jeannette van Dongen

ALV 3 juni: een vrolijke bijeenkomst

Afgelopen zaterdag kwamen YWCA-leden bij elkaar voor de Algemene Leden Vergadering (ALV). We bespraken -vanzelfsprekend- de lopende zaken, de financiële situatie en andere YWCA-gerelateerde onderwerpen, maar we deelden ook goed nieuws met elkaar. Hieronder volgen een aantal updates.


Bestuursleden
Het bestuur is een tikkeltje veranderd. Helaas namen we afscheid van Dieke die zich 2 jaar lang heeft ingezet als bestuurslid PR & Communicatie. Ze heeft o.a. gezorgd voor een nieuwe website en een prachtig communicatieplan. Marlijn neemt haar functie over. We hebben ook drie frisse leuke bestuursleden erbij: Femme, Priscilla en Khaoula. Priscilla en Femme gaan zich buigen over het beleid en beleidsstukken van de YWCA en Khaoula is aangenomen als algemeen bestuurslid. Het bestuur ziet er nu zo uit:

Voorzitter: Jeannette van Dongen
Vice-voorzitter: Helma van Luttikhuizen
Secretaris: Wieske Verwegen
Penningmeester: Sylvia Hooft van Huysduynen
PR & Communicatie: Marlijn de Jager
Bestuurslid Beleid: Priscilla van der Perk
Bestuurslid Beleid: Femme Kiers
Algemeen Bestuurslid: Khaoula El Ahmadi


De Internationale Commissie
De Internationale Commissie vertelde dat het de goede kant opgaat met het ‘Culture House’, ofwel het Vrouwen-vluchtelingenproject. Tijdens de eerste bijeenkomst kwamen er maar liefst 40 vrouwen bij elkaar (terwijl we er 20 verwachtten). Er staat een nieuw evenement gepland voor deze vrouwen, waarin samengewerkt wordt met Women Wage Peace. De vrouwen zullen o.a. werken aan een wereldwijde blokjesdeken die de vrede symboliseert. Toekomstige activiteiten zullen de nadruk leggen op vrouwelijk leiderschap.

De Mensenrechtencommissie
Nog meer goed nieuws: er is nieuw leven geblazen in de Mensenrechtencommissie. De commissie heeft inmiddels voldoende leden om een herstart te maken en bestaat uit subgroepen die zich elk op een eigen onderdeel richten, zoals BMO (Breed Mensenrechten Overleg) en VNVR Resolutie 1325.

En nog veel meer
De YWCA-leden ontvangen spoedig de uitgebreide notulen waarin alles staat dat we bespraken. Ben je benieuwd naar de YWCA en wil je eens meevergaderen? Neem gerust contact met ons op!

Who is Sareh from YWCA Antwerp & YWCA Belgium?

(Nederlandse versie: scroll naar beneden)

“We stand together, also if It’s not going well in life”
-Sareh YWCA Antwerp & YWCA Belgium

YWCA The Netherlands is just a small part of the World YWCA. In fact, there are YWCA-offices in more than 120 countries. We want to know more about the other YWCA’s in order to become connected. Therefore Marlijn asks five questions to a woman from a foreign YWCA. Last time Joanna Toussa from Greece told us about herself and the YWCA-departments in Greece. This time you can read the story of Sareh who is active in YWCA Antwerp and YWCA Belgium.


Hi Sareh, who are you? Can you tell us something about yourself?
Hello dear ladies from YWCA The Netherlands. First of all, I want to thank you for your interest in my story and this interview. And congratulations with this initiative to connect the YWCA’s in Europe with each other.

My name is Sareh. I was born and raised (until my 18th) in Teheran, the capital of Iran. I think It’s the most beautiful city of the world. After that I immigrated to Belgium. I’ve been living here for 16 years. Yes, you were just counting and you’re right, I’m 34 years old ;-).

I’ve been living in Borsbeek for 10 years now (a village next to the city Antwerp, which is my second favorite city) and I work in Brussels. I studied ‘family sciences’ and have been working at CAW (Center for General Welfare) as a psychosocial worker and team coordinator for 9 years. I live together with my two cats. My native language is Farsi, my second language is Dutch. I also speak English and French. I love other languages, cultures, cuisine and… traveling! Traveling is my main hobby (and therapy). I also love to read, watch movies, shop, dance, walk in nature, lie on the beach and… to have a great time with my good friends or colleagues: this is certainly quality time for me.

When and why did you join YWCA Belgium/Antwerp?
I got to know the YWCA Antwerp in 2002 and since then I have been infected with the YWCA-virus and I can never let it go again. YWCA Antwerp was and is like a second home for me.

In 2019 we will proudly celebrate the 100th birthday of YWCA Antwerp. During all these years the principals of YWCA Antwerp stayed the same: we are from and for women, everybody is welcome, whatever your faith, background, skin colour, language etc. is. You are respected and acknowledged as you are, without judgement. Our starting point is the power and talents of women. We literally and figuratively stand together also If It’s not going well in life

What do you do for the YWCA in Belgium?
Since 2011 I’m in the Board of Directors of YWCA Antwerp. I have been vice chairman of YWCA Antwerp for a year now. Since 2016 I’m also part of the Board of Directors of YWCA Belgium. Furthermore I’m active in a women’s group called the ‘Antwerp Butterflies’ (Antwerpse Vlinders). This is a multicultural group of women, 30 to 50 years old, with or without children. We do fun, cultural activities together. I’m also partly responsible for our Facebook page, which is a great page! I also help YWCA-women when they need some extra help. For example behind the bar during party’s ;-).

What’s your favourite or most important YWCA-project?
YWCA Antwerp organizes lots of different activities and has a lot of different groups (check our website: www.ywca-antwerpen.org). All these groups are my favourites, because behind every group and activity is a strong idea! But my favourite activity is the self defense course.

Which woman/women is/are your role models? Who inspire you?
I have a lot of respect for and admire women that remain strong for themselves, their children and society, despite all the difficult situations, trauma’s and obstacles they have to overcome. I admire the heroes that fight daily for being a woman! All the women that ended up in prison, just because of their opinion/rights. All the women that create(d) a revolution and that made our lives easier. I admire their commitment, perseverance and ‘fighting’ mentality.

My mother is the first role model I ever knew, a real example of a woman that never gives up, is powerful and goes on proudly.

________________________________
Wie is Sareh van YWCA Antwerpen & YWCA België?

“We staan naast elkaar, ook als het even niet gemakkelijk gaat in het leven.”
-Sareh YWCA Antwerpen & YWCA België

De YWCA bestaat niet alleen uit Nederland. Sterker nog, in totaal zitten er in meer dan 120 landen YWCA-afdelingen. YWCA Nederland wil meer weten over die andere YWCA’s en we willen meer met elkaar verbonden zijn. Marlijn stelt daarom regelmatig vijf vragen aan een vrouw uit een buitenlandse YWCA. Vorige keer vertelde Joanna Toussa over zichzelf en over de YWCA’s in Griekenland. Deze keer lees je het verhaal van Sareh die actief is binnen YWCA Antwerpen en YWCA België.


Dag Sareh, wie ben jij? Kun je iets over jezelf vertellen?
Dag lieve dames van YWCA Nederland, allereerst bedankt voor jullie interesse in mijn verhaal en het interview. En proficiat met jullie initiatief om op deze manier de YWCA’s in Europa met elkaar te verbinden. ☺

Mijn naam is Sareh. Ik ben geboren en opgegroeid (tot mijn 18de) in Teheran, hoofdstad van Iran en mijns inziens de mooiste stad ter wereld. Daarna ben ik naar België geïmmigreerd. Ik woon hier al 16 jaar. Ja, je hebt het juist berekend en ik ben inderdaad 34 jaar ;-).

Ik woon al 10 jaar in Borsbeek (een dorpje naast de stad Antwerpen = mijn tweede favoriet stad) en werk in Brussel. Ik heb Gezinswetenschappen gestuurd en ben al 9 jaar tewerkgesteld bij CAW Brussel (Centrum Algemeen Welzijnswerk) als psychosociale hulpverlener en teamcoördinator. Ik woon samen met mijn twee poezen. Mijn moedertaal is Farsi/Perzisch, mijn tweede taal is Nederlands. Ik spreek ook Engels en Frans. Kortom ben ik dol op de andere talen, culturen, keukens en…  reizen is mijn hoofdhobby (en therapie). Daarnaast geniet ik ook van boeken lezen, film kijken, winkelen, dansen, wandelen in de natuur, liggen op het strand en… een gezellige tijd doorbrengen met mijn goede vrienden of collega’s is ook zeker quality time voor mij.

Wanneer en waarom ben je lid geworden van YWCA Antwerpen?
In 2002 heb ik YWCA Antwerpen leren kennen en sindsdien ben ik besmet en ik kan het gewoon niet meer loslaten. YWCA Antwerpen was (vanaf de eerste dag) en blijft mijn tweede warme thuis.

In 2019 zullen we het 100 jaar bestaan van YWCA Antwerpen met fierheid vieren. Gedurende al die jaren is het principe van YWCA Antwerpen hetzelfde gebleven: we zijn van en voor vrouwen, iedereen is welkom bij ons, ongeacht geloof, achtergrond, huidkleur, taal,… Je wordt aanvaard en erkend zoals je bent, zonder enige voor-/beoordeling. De kracht en talent van de vrouwen is het vertrekpunt. We staan letterlijk en figuurlijk naast elkaar, ook als het even niet gemakkelijk gaat in het leven.

Wat doe jij voor YWCA Antwerpen en YWCA België?
Sinds 2011 zit ik in de Raad van Bestuur van YWCA Antwerpen, sinds vorig jaar ben ik ondervoorzitter van YWCA Antwerpen. Vanaf 2016 zit ik ook in de Raad van Bestuur van YWCA Belgium. Daarnaast ben ik trekker van één van onze vrouwengroepen, namelijk Antwerpse Vlinders. Antwerpse Vlinders is een multiculturele vrouwengroep, tussen de 30 en 50 jaar, met of zonder kinderen. We doen samen verschillende leuke culturele activiteiten en maken uitstapjes. Ik ben ook medeverantwoordelijke van onze Facebook-pagina, die zeker een dikke duim verdient! Voor de rest ben ik aanwezig waar nodig, bijvoorbeeld achter de bar tijdens de feesten ;-).

Wat is je favoriete YWCA-activiteit of belangrijkste YWCA-project?
In YWCA Antwerpen hebben we verschillende groepen en activiteiten (zie website www.ywca-antwerpen.org). Ze zijn allemaal mijn favorieten,  omdat achter elke activiteit of groep een zeer sterk idee en dynamiek staat. Mijn meest favoriete activiteit is onze zelfverdedigingscursus.

Welke vrouw is jouw rolmodel? Of welke vrouwen? Wie inspireert jou?
Ik heb enorm respect en bewondering voor vrouwen die ondanks alle moeilijke situaties, hindernissen, trauma’s etc., nog steeds sterk in hun schoenen staan voor zichzelf, voor hun kinderen en voor de samenleving. Ik bewonder de helden die dagelijks voor vrouw-zijn aan het vechten zijn! Alle vrouwen die voor hun mening/rechten in de gevangenis zijn beland, al die ‘revolutionerende’ vrouwen die op een of andere manier de weg voor ons open hebben gemaakt. Ik bewonder hun inzet, doorzettingsvermogen en vechtkracht.

Mijn eigen moeder is mijn eerste rolmodel dat ik gekend heb, een voorbeeld van een vrouw die nooit opgeeft, krachtig  is en fier vooruit gaat.

Onze Mieneke kreeg een lintje!

Op woensdag 26 april 2017 kreeg Mieneke Knottenbelt een koninklijke onderscheiding van burgemeester Jan van Zanen te Utrecht. Mieneke Knottenbelt zet zich al 42 jaar in als vrijwilliger voor verschillende organisaties, waaronder YWCA Nederland. Zij houdt zich voornamelijk bezig met het ontwikkelen van vrouwelijk leiderschap en het ondersteunen en professionaliseren van verschillende commissies en besturen.

Techniek voor meisjes
Tussen 1984 en 2010 werkte Mieneke Knottenbelt bij Technika 10, waarbij zij de combinatie meisjes en techniek op de kaart zette. Techniek was vooral voor jongens weggelegd en daar wilde zij verandering in brengen. Van 2011 tot 2015 fungeerde Mieneke Knottenbelt ook als voorzitter Raad van Toezicht bij Stichting Ontdekhoek. Een stichting die kinderen van 4 tot 14 jaar op spelenderwijze enthousiasmeert om met techniek bezig te zijn.


Vrouwelijk leiderschap
Mieneke Knottenbelt is al vanaf 1975 lid van de YWCA Nederland, waar zij altijd multi-inzetbaar is en is geweest als bestuurslid, huiscommissielid, voorzitter van de nominatiecommissie en nationaal en internationaal voorzitter van de buddycommissie. En schiet Mieneke ons steeds te hulp. We willen haar bij dezen nog een keertje bedanken voor alles wat ze voor ons doet en heeft gedaan!


Positie van vrouwen wereldwijd
Sinds 2010 is Mieneke Knottenbelt ook vrijwilliger bij de LELAF, een particulier fonds dat geld beschikbaar stelt aan de International Council of Women om de positie van vrouwen wereldwijd te verbeteren. Daarnaast stelt het fonds per 3 jaar een prijs beschikbaar om jong talent te stimuleren een innovatieve bijdrage te leveren aan de emancipatie in hun land. Hiervoor heeft Knottenbelt bijeenkomsten bijgewoond in Seoul en Izmir.


Duurzaam en ecologisch bouwproject
Van 2009 tot 2012 zette Mieneke Knottenbelt zich in bij de Vereniging Woongroep Surplus Zeisterwerf. Deze vereniging realiseerde een woonproject voor jonge senioren. Als secretaris, webmaster en bestuurslid was zij een van de initiatiefnemers en een belangrijke stimulator. Zij was tevens voorzitter van de Commissie Duurzaamheid en zette zich in voor het bevorderen van ecologisch en maatschappelijk verantwoord bouwen.

Nieuwsgierige kinderen
Ten slotte is Mieneke bezig met het schrijven van een boekje voor kinderen tot 7 jaar, waarbij dyslexie in de familie zit. Ze heeft ook bij Kinderopvang Heppienest workshops gegeven om nieuwsgierigheid van kinderen te stimuleren.

Kortom: Mieneke! Je bent geweldig!

Opvang voor ongedocumenteerden

Voor mijn Master Internationaal Recht (Mensenrechten) loop ik stage bij STIL Utrecht. Dit is een organisatie die de medische, sociale en juridische ondersteuning van ongedocumenteerde mensen doet. Dit zijn mensen die om verschillende redenen niet in Nederland een verblijfsvergunning kunnen krijgen op dit moment, maar ook niet terug kunnen naar hun eigen land. Of ze moeten volgens Europese regelgeving terug naar Italië of Griekenland waar geen voorzieningen voor ze zijn. We kennen deze mensen van de bed-bad-brooddiscussie in Nederland.
Waar weinig media-aandacht voor is, is dat er steeds meer mensen op straat leven zonder enige basisvoorzieningen of rechten. Dat dit er steeds meer worden, heeft verschillende redenen. Deze mensen zijn vooral de dupe van omslachtige Europese regelgeving. Bij mijn stage komen dagelijks hele gezinnen op bezoek en jonge vrouwen met kinderen die niet terug kunnen naar eigen land en in Nederland elk recht wordt geweigerd. Er slapen dus letterlijk in Nederland kinderen op straat.

Deze stage heeft veel indruk op mij gemaakt. Vooral de jonge vrouwen en kinderen met vaak een traumatisch verleden die op straat moeten slapen. Er zijn veel mensen die hier in Nederland worden behandeld alsof ze niet bestaan. Het is een schrijnende situatie.

Voor STIL zijn we heel hard op zoek naar mensen die particuliere opvang willen bieden. Dit kan van een aantal dagen tot lang. We zijn blij met adressen in heel Nederland, dus niet alleen in Utrecht. Ook kun je aangeven of je alleen vrouwen, mannen en/of kinderen wilt opvangen. Alle beetjes helpen! Als je interesse hebt, kun je YWCA Nederland mailen voor meer informatie of om je op te geven! Vermeld daar mijn naam ‘Dieke’ even bij.

Alvast bedankt!

Dieke Hengelaar

Nina en de Europese YWCA

Nina Meiling is een oude bekende bij YWCA Nederland. Niet alleen zat zij in het bestuur van de Nederlandse YWCA. Afgelopen najaar voltooide zij haar voorzittersrol bij de Europese YWCA. We blikken graag even terug. 


1. Jij was afgelopen jaar voorzitter van de Europese YWCA. Dat vinden we natuurlijk heel tof. Hoe heb je dit jaar ervaren?
Het was super leerzaam. Ik heb ontzettend veel bijzondere mensen ontmoet, veel geleerd over met name de Europese YWCA’s, de structuren van jongerenorganisaties en Council of Europe, European council, European union etc.. Ik heb ook gemerkt hoe ontzettend meer werk het was dan ik van tevoren had gedacht. Soms kostten ogenschijnlijk kleine acties héél veel werk: lobbyen, bellen, heen en weer ge-mail, vergaderingen bijwonen… allemaal voordat je echt een resultaat boekt. Dat is soms lastig want ik ben van nature soms best ongeduldig.

2. Wat zijn de positieve belangrijkste stappen die er tijdens jouw voorzitterschap zijn gezet binnen de Europese YWCA?
Ik ben wel trots op wat we allemaal bereikt hebben. Het zijn vooral randvoorwaarden geweest. Zo hebben we ervoor gezorgd dat we officieel geregistreerd werden in Zweden (wat echt lastig bleek te zijn, maar het is gelukt!), hebben we een actieve Facebookpagina opgezet, hebben we een website zelf gebouwd en gelanceerd en hebben we meerdere study sessions georganiseerd (de funders erachter zeiden dat ze zelden zo’n goeie study session hadden gezien :-)).

We hebben een sterke positie opgebouwd binnen de European Youth Forum (toen ik in 2013 voor het eerst naar een Youth Forum-bijeenkomst ging, wist geen enkele organisatie daar wie de YWCA was). Na 4 jaar heeft de YWCA daar een sterke rol gekregen binnen de value based organisaties en is er een sterke samenwerking ontstaan met de ‘big 6′-organisaties in Europa (inclusief voorbereidende meetings om te zorgen dat het beleid van de European Youth Forum voldoende onze waarden vertegenwoordigt).

Ik ben ook trots op het feit dat we bijna de hele constitution herschreven hebben naar een professioneel en waardevolle leidraad voor de organisatie. We hebben een Nominations Committee opgericht, de naam veranderd, twee geweldige ERM’s georganiseerd (de eerste zelfs maar met zn vieren, wát een uitdaging was en dat heeft veel van ons gevraagd, maar het was een succes), héél veel grant applications geschreven die helaas niet zijn toegewezen, maar we bleven het proberen.

3. De Europese YWCA had financieel wat problemen, hoe zijn jullie daarmee omgegaan? Is het behalve vervelend ook leerzaam?
Dat was erg lastig inderdaad. Omdat elke nationale YWCA kampte met financiele problemen, had dit ook gevolgen voor het incasseren van de levies. Die werden heel vaak te laat of zelfs helemaal niet betaald. Wij konden daarom ook weinig doen, want zonder geld kan een organisatie amper draaien. Zo hadden we een bestuur dat fulltime werkte naast de bestuursfuncties en konden wij dus niet het dagelijkse werk uitvoeren wat eerst bij Marcia lag. Dat was lastig. We hadden geld nodig om geld te krijgen: iemand moest namelijk de grant applications schrijven, maar we hadden geen geld om iemand daarvoor aan te nemen. Het was zeker leerzaam! Maar we hebben daardoor veel minder kunnen doen dan we eigenlijk wilden.

4. Wat is jouw grootste les geweest?
De waarde van regelmatige meetings. We hebben het tweede of derde jaar besloten om elke week in ieder geval een skype-meeting in te plannen. Zo blijf je ‘on track’. Het is zo moeilijk om eens in elke twee maanden af te spreken. Je kunt je dan bijna niet meer herinneren wat er gebeurd is en taken lijken dan heel groot. Door elke week te skypen kun je steeds kleine stappen zetten. Dat heeft ons enorm geholpen. De andere les die ik heb geleerd is hoe belangrijk politiek is. In alles wat je wilt bereiken. Je kunt nog zulke mooie plannen hebben, zulke goeie mensen, goeie bedoelingen etc., maar als je je kaarten niet juist speelt heb je er niets aan. Je kunt nooit iets alleen doen, je hebt altijd draagvlak nodig. Door meer te denken aan ‘whats in it for the other?’ zie je in dat je voor ALLES wat je doet (organiseren van workshops, het lobbyen van stemmen voor een positie, het krijgen van hulp, het krijgen van funding, het inplannen van meetings ga zo maar door) draagvlak nodig hebt. Het gaat ALTIJD over: whats in it for the other? Als je de duidelijke waarde niet kunt benoemen waarom een ander zijn nek voor jou zou moeten uitsteken, dan kan je het wel vergeten.

5. Wat vond je het mooiste aan het voorzitterschap bij de YWCA Europa?
De sterke vriendschap die is ontstaan met de andere meiden in het bestuur. We hebben 4 jaar van ons leven samen gedeeld. We zijn in die 4 jaar van studerend naar werkend gegaan en tegen dezelfde uitdagingen aangelopen. Wanneer zeg je nee? Hoe kom je voor je zelf op? Wat krijgt prioriteit? Hoe zorg ik voor een balans in rust en werk? Nora en Gitte, waar ik 4 jaar mee in het bestuur heb gezeten, hebben een speciaal plekje in mijn hart. We hebben samen zo hard gewerkt en elke keer als de ander weer dacht: ‘ik weet het even niet meer’ werd die opgevangen. Dat vond ik mooi. Ik werd ook geïnspireerd door alle warme welkomen in de verschillende YWCA’s die we voor vergaderingen bezocht hebben. Prachtig om te zien wat er in Europa allemaal voor werk gedaan wordt.

6. Wie is jouw opvolger precies en waar gaat ze zich met name op richten?
Nora was de laatste twee jaar mijn vice-voorzitter. Ze is enorm krachtig, kan mensen in beweging krijgen, heeft een duidelijk beeld en ik ken weinig mensen die optimistischer zijn dan zij.

7. Wat is volgens jou de belangrijkste waarde van de Europese YWCA?
De verbinding en de mogelijkheid om om hulp te vragen. We moeten ook onthouden dat je niet altijd gebruik van hóeft te maken, maar dat je weet dat het een platform is dat je kunt gebruiken om connecties te maken, andere YWCA’s te bereiken en gelijkgestemden om advies te vragen. Ook partnerships hoeven niet, ze kunnen. Ik denk dat we meer gebruik kunnen maken van Social Media om bijvoorbeeld in de gesloten Facebookgroep alle YWCA’s zijn leden te laten toevoegen en daar hulpvragen uit te zetten. Simpele dingen zoals: hoe stuur je een nieuwsbrief naar je leden? Of: wie wil er samen een aanvraag doen voor een grant? of ‘hoe bereiken jullie vluchtelingen in je land?’ of ‘kan iemand onze constitution doorlezen en feedback op geven? Kennis delen is de kern.

8. Op welke manier kan YWCA Nederland meer verbinden met YWCA Europa?
Door te vragen waar behoefte aan is. The board weet waar nu de pijnpunten liggen. Mijn gok is op het schrijven van study session applications, het schrijven van content voor de nieuwsbrief, het vinden van iemand die kan helpen met het beantwoorden van de vele mails die binnenkomen. Meer verbinden kan denk ik ook door eens te vragen of je een skype call van the board deels mag meemaken. Dan krijg je een kijkje in de keuken en wordt de afstand tussen de nationale YWCA’s en de Europese YWCA kleiner.

9. Wil je nog iets kwijt over YWCA Europa?
Het was een superbijzondere ervaring. Het laat me zien dat je altijd iets kan, ook al twijfel je erover. De aanpak ‘ja zeggen’ en vervolgens uitzoeken hoe het werkt past goed bij mij en ook goed bij de YWCA. De valkuil bij alle YWCA’s is volgens mij, het gevoel dat je iets ‘moet doen’ en vervolgens dingen gaat doen waar niemand op zit te wachten. De YWCA is er om jonge vrouwen en vrouwen te ondersteunen. Begin altijd bij het onderzoeken van de behoefte. Waar hebben de Europese YWCA’s behoefte aan? Waar hebben de vrouwen van Nederland behoefte aan? En hoe kunnen we daar op inspelen? Op wie gaan we ons focussen? Focus is ZO belangrijk, dat zie ik ook dagelijks in mijn werk. Door je op iedereen te focussen, focus je je op niemand en bereik je ook niemand.

We zijn echt zo gelijk, wij vrouwen in europa, vrouwen in de wereld. We zijn allemaal op zoek naar een manier om de wereld een mooiere, tolerantere, vrijere, veiligere plek te maken en ieder doet dat in zijn eigen kracht. Dat inspireert me enorm.

YWCA Nederland bedankt Nina Meiling voor al het werk dat ze heeft verricht en voor dit interview. 

Wie is Joanna Touassa van YWCA Griekenland?

–> English version scroll down!

YWCA Nederland maakt deel uit van de Europese YWCA. We waren bij de Europese regionale bijeenkomst, maar wat weten we nu eigenlijk van alle andere YWCA’s in Europa? Wat bindt ons? Wie zijn die YWCA-vrouwen in landen als Italië, Ierland, Finland, Griekenland of Oekraïne? Iedere maand stellen we één van deze vrouwen (van een Europese YWCA) een aantal vragen. Om elkaar beter te leren kennen en om elkaar te inspireren. Joanna Touassa uit Griekenland bijt het spits af.

1. Dag Joanna, wil je kort iets over jezelf vertellen?
“Allereerst wil ik zeggen dat ik blij ben om mijn gedachten te wisselen met de Nederlandse YWCA en jullie volgers. Ik hoop dat het een begin is van een hechtere, sterke band en een duurzame vriendschap tussen onze nationale YWCA’s. Dit draagt zeker bij aan productief partnerschap binnen de Europese YWCA.

Ik heet Joanna Touassa en ik ben Grieks. Bedankt voor jullie interesse in mij en mijn …simpele leventje. Ik ben eigenlijk maar heel gewoon. Ik heb twee dochters en drie kleinkinderen, twee meisjes (van 12 en 10 jaar oud) en een jongen (6 jaar oud). Ik ben heel erg trots op hen allemaal.

Ik houd van de zee, lezen en een wandelingetje in de frisse lucht. Mijn lievelingsdieren zijn katten. Ik kan dat onafhankelijke wel waarderen.

Ik heb Business Administration gestudeerd en ik werkte vanaf mijn 18e. De afgelopen 27 jaar werkte ik bij de ‘Agricultural Bank’ van Griekenland. Ik ben in 2010 met pension gegaan.

Ik woon in Thebe (Griekenland): een klein dorpje, 75 km ten noorden van Athene. Mijn woonplaats is misschien klein, maar kent een bijzondere historie. Antigone, Dionysus, Herculus, Cadmus, Oedipus, Pindar zijn enkele voorbeelden van de vele goden en helden die hier vandaan kwamen, leefden en aanbeden werden. Ondanks deze roemrijke geschiedenis, blijft het een klein plaatsje weg van alle lawaai die je bij een toeristische plek zou verwachten. Als jullie ooit naar Griekenland gaan, heet ik jullie van harte welkom om ons geweldige, nieuwe Archeologisch Museum en natuurlijk ons lokale YWCA-centrum te bezoeken.


2. Wanneer en waarom ben je lid geworden van de Griekse YWCA?
Als je in zo’n klein plaatsje woont –al helemaal als je met pensioen bent gegaan- wil je je toch ergens mee bezig houden. Ik wilde iets interessants doen en me laten inspireren. Ik heb dat zeker gevonden bij de YWCA in mijn eigen plaats, waar ik me 10 jaar geleden aanmeldde.

Ik geloof in de fundamentele doelen en waarden van onze vereniging; vechten voor vrede, gerechtigheid, gendergelijkheid, een duurzaam milieu en een wereld zonder discriminatie.
Ik geloof in de collectieve kracht van vrouwen. Alle vrouwen, jonge vrouwen, oudere vrouwen en meisjes, hoe oud ze ook zijn, waar ze ook vandaan komen en van welke religie dan ook, kunnen allemaal samenwerken. Samen creëren we een betere wereld voor alle mensen.

3. Wat doe je voor de YWCA in Griekenland? En wat doe je voor de Europese YWCA?
Ik ben sinds 2014 de voorzitter van de lokale YWCA van Thebe en ik ben sinds 2016 bestuurslid van de nationale YWCA van Griekenland. Vanaf oktober 2016 ben ik ook penningmeester bij de Europese YWCA.

Ik vind het een hele uitdaging om deel uit te maken van het bestuur van de E/YWCA en ik hoop dat het een lonende ervaring zal zijn. Het meest spannende en uitdagende van alles, is denk ik het samenwerken met de andere bestuursleden, in een intergenerationele leiderschapsvorm.
Ik hoop dat E/YWCA sterk genoeg wordt en vastberaden om, om te gaan met alle oude en nieuwe bedreigingen en uitdagingen, zoals geweld tegen vrouwen, sociale uitsluiting en marginalisering, extreme armoede, migranten en wanhopige vluchtelingen en de strijd voor vrede en een duurzaam milieu.

Ik hoop ook dat de E/YWCA alle Europese YWCA’s kan verenigen en dat we hen serieuze hulp kunnen bieden. Ik denk dat we regelmatig moeten communiceren over het werk van de andere Europese YWCA’s en partners en dan met name over de prioriteitsprojecten en –thema’s.

4. Wat is jouw favoriete of belangrijkste YWCA-project?
I houd van vrijwilligerswerk. Ik doe mee aan bijna ieder project van onze lokale YWCA, maar ik werk vooral met kinderen en jonge vrouwen. Ik word er blij van om hen te ‘empoweren’ en om hen te wijzen op hun ambities.

Ik geloof dat intergenerationeel leiderschap een grote uitdaging is, zowel voor de jongere als de oudere vrouwen. Ik geloof ook dat het werkt, al helemaal in het licht van duurzaamheid van onze YWCA-beweging.
Transformatief leiderschap is momenteel een van de strategische prioriteiten van de Wereld YWCA, Europese YWCA en ook van de Griekse YWCA. Het biedt kansen om van elkaar te leren en elkaars kennis en ervaring te delen. Dit zou een kernpunt moeten zijn voor alle YWCA-afdelingen.

De collectieve stem van vrouwen, jonge vrouwen en meisjes, voor de verbetering van mensenrechten, moet wereldwijd gehoord worden.

5. Welke vrouw(en) zijn jouw rolmodel? Wie inspireren jou?
Ik heb bewondering voor ‘anonieme’ vrouwen van over de hele wereld, van vroeger en nu, diegenen die een leven hebben geleid en diegenen die nog altijd bij ons zijn. Iedereen die hard werkt om door alle moeilijkheden van het leven heen te komen, zoals de economische crisis, armoede, werkloosheid, onrecht, ongelijkheid, marginalisatie en racisme.
Dit zijn mijn heldinnen en ik ben geïnspireerd door hun kracht, vastberadenheid, bereidwilligheid en zij die worstelen om te overleven in de wrede wereld waarin we nu allemaal leven.

________________________________________________________________________________
ENGLISH EDITION

YWCA Netherlands is part of the European YWCA. We visite European Regional Meetings, but what do we actually know about other YWCA’s in Europe? What connects us? Who are these YWCA-women in countries like Italy, Ireland, Finland, Greece or Ukraine? Every month we will ask one of these women, from a European YWCA, a couple of questions. To get to know each other and to inspire each other. In this first edition we introduce you to Joanna Touassa from Greece!

1. Hello Joanna, can you tell us something about you?
First of all, I’ m glad to share my thoughts with the Dutch YWCA and your members and I hope this will be only the beginning of a strong and long lasting friendship between our national associations and a very productive partnership with the E/YWCA.

My name is Joanna Toussa and I am Greek. Thank you for your interest in me and my …simple life.
I’m afraid I’m a very ordinary person. I have two daughters and three grandchildren, two girls (12 and 10 years old) and a boy (6 years old), and I’m very proud of them all.

I love the sea, reading a book or having a little promenade in the fresh air. Cats are my favorite pets. I like their sense of independency!

I’m a Business Administration graduate and I have been working since the age of 18. For the last 27 years I worked at the Agricultural Bank of Greece. I retired in 2010.

I live in Thebes, Greece; a small town located 75 kilometers north to Athens. My hometown, although it’s small, it has a great history. Antigone, Dionysus, Hercules, Cadmus, Oedipus, Pindar are only some of the many gods and heroes born, lived or worshipped here. Besides its glorious history however, it remains a small town, away from the noise of a typical touristic place. You are all welcome to come and visit our wonderful new Archeological Museum and our local center of YWCA of course, if you ever come to Greece.

2. When and why did you join YWCA Greece?
Living in a small town like this, especially after my retirement, I had to get involved with something interesting and inspiring. Luckaly, I found everything I was looking for, when I joined the YWCA of my town, about 10 years ago.

I believe in the basic purpose and values of our Association, fighting for peace, justice, gender equality, a sustainable environment and a world free of any discrimination.

I believe in the collective power of women. All women, young women and girls, regardless their age, ethnicity or religion can work together, creating a better world for all people.

3. What do you do for the YWCA in Greece? And what are you doing for the YWCA in Europe?
I’m the President of the local YWCA of Thebes since 2014 and a member of the executive Board of the national YWCA of Greece, since April 2016.

Since October 2016, I’m the treasurer of the European YWCA. Being in the Board of the E/YWCA is very challenging and hopefully it will be a very rewarding experience.
The most exciting and challenging of all I think will be the cooperation of the other members of the Board, in an intergenerational leadership.

I hope that E/YWCA will be strong enough and determined to deal with all the new and old threats and challenges, like violence against women, social exclusion and marginalization, extreme poverty, migrants and desperate refugees and fight for peace and a sustainable environment.
I also hope that E/YWCA can unite all European YWCA’s and be of serious help to them. In my opinion, regular communications to share the work of member associations and partners on priority issues are in order.

4. What’s your favorite or most important YWCA-project?
I love volunteering work. I take part almost in every project of our local YWCA, but mostly, I like working with kids and young women. Empowering them and giving them the opportunity to show their abilities makes me happy.

I believe that intergenerational leadership is a great challenge, both for young and older women and it has to work, for the sustaining of the YWCA movement.
Transformative leadership is one of the strategic priorities of World YWCA, European YWCA and Greek YWCA too. Opportunities for mutual learning and exchange should be provided for all Member Associations.

The collective voice of women, young women and girls for the advancement of human rights must be heard worldwide.

5. Which woman/women is/are your role models? Who inspire you?
I admire anonymous women all over the world, of the past and the present, who have lived or still living among us, trying hard to get through the difficulties of life, like economic crisis, poverty, unemployment, injustice, inequality, marginalization, racism.

These are my (s)heroes and I’m inspired by their strength, determination, willingness and struggling to survive, into the cruel world that we are all living in.

—————-
Joanna Toussa
Treasurer of E/YWCA
Member of the Board of National YWCA of Greece
President of Local YWCA of Thebes

Website YWCA Griekenland in Athene

Website E/YWCA